Even over de Vlaamse taal

Even over de Vlaamse taal, want ik redigeer een Vlaams boek over coaching. En daarbij stuit ik op het Vlaamse woord doorheen! In zinnen als: doorheen het coachtraject dient de coach…

Dit klinkt voor mij zo anders dan de Nederlandse zin: tijdens een coachtraject dient de coach…Alsof de Vlamen poëzie bedrijven doorheen zo’n coachtraject. Waarbij de coach in al zijn vezels is doordrongen van zijn of haar hogere missie. En hij zijn cliënt op precies de juiste toon tot diep in zijn kern weet te raken.  Altijd volledig in contact met zijn cliënt en toch met precies voldoende professionele afstand. Na afloop van zo’n traject kan de cliënt natuurlijk voor altijd verder met zijn leven.

Terwijl de Hollandse coach die nou eenmaal zit opgescheept met het woord tijdens, zich gedraagt alsof ie de polder tegen de zee beschermt. Hier iets ophogen, daar een afvoerkanaaltje extra, daar een nieuwe waterkering, en voorlopig kan de cliënt kan weer vooruit. Totdat de klimaatcrisis opnieuw wateroverlast geeft.

Wat vinden jullie? Gaan we het woord doorheen lenen van de Vlamen?

Koffiepraatjes: 20 minuten over toegankelijke taal in de gezondheidszorg

koffiepraatjes over duidelijk taalgebruik

Wist u dat In gewone taal koffiepraatjes over toegankelijke taal organiseert, speciaal voor de gezondheidszorg? Deze praatjes zijn laagdrempelig en duren maximaal 20 minuten.  Doel is om zorgverleners, verpleegkundigen, artsen en para-medici te motiveren  hun taal aan te passen aan hun cliënten.

Aan de hand van cijfers, anekdotes en korte filmpjes leert u:

  • Hoe het zit met de taalvaardigheid van de gemiddelde Nederlander;
  • Hoe u uw diensten afstemt op praktisch opgeleide deelnemers;
  • Op welke manier u laaggeletterdheid herkent.

Koffiepraatjes: in 20 minuten weten wat u zou moeten weten

Een koffiepraatje kost maximaal 20 minuten van uw tijd.  Natuurlijk kunt u dit uitbreiden met een discussie van 15 tot 30 minuten. Met elkaar kom je vaak tot de beste oplossing.

“Laten we zorgen dat de gezondheidszorg toegankelijk wordt voor ons allemaal.”

Alle Nederlanders hebben recht op gezondheidszorg. Ook zij die moeite hebben met lezen. Helaas blijkt dat deze groep vaker ziek is. Omdat ze hun medicijnen verkeerd gebruiken bijvoorbeeld. Wist u dat gemiddeld 10 procent van de beroepsbevolking moeite heeft met taal en rekenen? Daarboven zit een nog grotere groep, die moeite heeft met lange teksten. Of met teksten waarin woorden staan die ze niet kennen. Op het moment dat mensen ziek zijn, vinden mensen het vaak extra om ingewikkelde teksten te lezen.

Om uw zorg voor iedereen toegankelijk te houden, is een omslag van denken nodig. Niet alleen bij de medewerker die de teksten schrijft, ook bij het management en bij de zorgverlener aan het bed. Natuurlijk hoeft niet iedereen een training te volgen. Wel is een breed draagvlak binnen de organisatie nodig voor blijvend resultaat.

Meer weten? Vraag vrijblijvend meer informatie. 

Verdriet en verlangen

verdrietig en verlangen

Gisteren was ik naar een crematieplechtigheid van een buurman.  Slechts 56 jaar is hij geworden.  Iedereen in de buurt kende hem; regelmatig fietste hij langs, in werkkleren met zijn onafscheidelijke pet op zijn hoofd. Ter hoogte van onze achtertuin had ie een lekkere vaartje vlak voordat het fietspad omhoog liep, de galerij op. Vanwaar hij soms uit het niets kon opduiken voor een praatje met een van zijn buren. Hij was een doener die graag meewerkte in de buurttuin, of bij de restauratie van de oude camper van een van de andere buren. Natuur was zijn grootste passie. De laatste jaren werkte hij in het groenbeheer, volgde hovenierscursussen en vertelde honderduit over wat hij daar leerde. Het was een man die het gesprek begon met een mededeling. Want zomaar een praatje maken is spannend.

Verdriet

Tijdens de rouwplechtigheid waren we met velen: pleegfamilie en familie waarmee hij wisselend wel of geen contact mee had gehouden, oude vrienden en de thuiszorgmedewerkers die hem slechts vier dagen onder hun hoede hadden. Ook zijn jobcoach die aanvullend werk voor hem had gevonden, zodat hij ook in de wintermaanden iets zou verdienen. Maar vooral waren er veel buren. Allemaal waren we verdrietig en geraakt. Door wie hij was, en door de manier waarop hij stierf: hij overleed alleen in zijn eigen huis aan de gevolgen van een onverwachtse longbloeding. Zo graag hadden we hem een zachtere dood gegund,  of in ieder geval hand-in-hand met vrienden of familie. Maar er was nog een reden waarom we verdrietig waren. We herkenden iets van onszelf in hem. Namelijk zijn intense verlangen onderdeel te zijn van de gemeenschap.
Dat hij dat inmiddels was, heeft hij gelukkig ervaren, in de korte periode dat hij ziek was. Bezoekjes, appjes… hij genoot ervan.

 

Mooie aanbeveling voor het programma “Werk aan je taal”

Met het lesprogramma “Werk aan je taal“, dingt In gewone taal mee naar een van de prijzen van Gelderland arbeidswijs.

Spannend, maar ook als het niet in de prijzen valt, gaat het lesproject gewoon verder. Vorige week ontving ik onderstaande aanbeveling van Gerard Huis in ‘t Veld. Hij is voorzitter van de Stuurgroep Taalhuis Lochem-Zutphen.

“Het is een toenemend maatschappelijk probleem dat te veel jongeren het MBO verlaten met te weinig taalvaardigheid en digitale vaardigheden. Hierdoor verminderen hun kansen op een goede  positie op de arbeidsmarkt. Dit project signaleert dit probleem en wil op goede interactieve wijze (studenten, jonge werknemers en werkgevers samen) een bijdrage leveren om dit probleem bespreekbaar te krijgen en tegelijkertijd er ook iets aan te doen.”